ve şimdi yalan her kaybolan... ümitleri kesen kanaat kılıcından akan kanda göz yaşım yok. yalan masumca yenildiğim. ihanetlerim oldu en çok kendime, en çok Rabbime... 


öyleyse kim kurtarabilir ellerimden hayatı? kim görebilir gözyaşımın en duru yanını? ki ben lanetli kışların arefesi bir hazanım. ardımdaki soğuk fırtınalarla avunan yaralarım var. karanlığa açan siyah güllerim, sabahsız seherlerim...  

tüm düşüncelerimden arık bir his ile yazmam lazımdı belki. belki aklanırdı vicdanım, gözlerimdeki karanlık susardı. yağmur gibi dokunurdu sözcükler kalbime. bir kaç iltifat sonrası rahat uyurdum belki... serçeler eskisi gibi selamlarlardı beni, kaldırımdaki çiçekler, karıncalar ve yıldızlar... ölüm kokmayan bir tebessüm ederdi kalbim.

neden, bilmiyorum. neden istiyor beni hayat? korkularımı acıtan elleri neden düşmüyor yakamdan? ki ben, vazgeçtim define yüklü sandıklarından, umut dolu bakışlarından, cananından, canımdan... temellerinin her birine bir yalan konduracak kadar bağlıyım, ona. içimde yosun kaplı dev bir öfke. kolay değil artık sevmem, bağlanmam kolay değil. kolay değil beni bulmak. ve yalandır işte; her kaybolan... 

t.e.